Selamat sembilan belas sekali lagi. Memang tak lama lagi dah.
Hari ini hari jadi abang aku. Dan aku tak tahu nak bagi apa. Aku tak suka bagi hadiah pada orang. Macam satu benda yang agak pretentious. Mungkin kalau aku budak dalam cerita The Perks of Being A Wallflower, mungkin aku aku akan belikan banyak-banyak hadiah kepada orang lain tanpa rasa segan silu. Tapi aku tau, aku takkan menangis setiap kali orang buat baik pada aku. Terharu, mungkin. Puzzled, mungkin.
Sepertimana yang kamu tak tahu, aku tak suka benda-benda flashy. Aku tak tahu kenapa. Nak ambik gambar pegang camera pun aku rasa segan. Pakai baju baru pun aku segan. Baca buku baru pun aku segan. Nak main gitar depan orang lagi aku rasa segan. Nak namedrop orang pun aku rasa segan. Bercakap dengan orang pun aku segan. Bertentang mata dengan orang pun aku segan. Nak debate lagi segan.
Aku segan dengan banyak benda.
Tapi bila aku rasa macam kena buat jugak, aku akan minum kopi atau berlari, menyumpah beberapa kali, dan buat apa yang patut dibuat, dan menjerit dan gelak sorang-sorang bila tak ada orang tengok untuk hari-hari, bulan-bulan, dan tahun-tahun yang akan datang. Seriously. Kalau kau dengar tak apa, tapi tengok tak boleh. Nanti kau akan buat muka pelik wtf pada aku dan aku akan jawap, “Abaikan” dan sekali lagi aku akan cakap shit diam diam.
Then again maybe there’s anotehr word for it, dan aku takde perbendaharaan kata yang cukup hebat nak explain benda ini. So fuck it.
Damn aku baru ingat aku kena bungkus hadiah mighty hebat untuk sorang mamat ni. Satu mixed CD, satu buku, dan mungkin campak satu karangan panjang yang tahi. Hadiah selamat tinggal.
July, tolong cepat datang.
Oh wow. 'Satu karangan panjang'. Radical. Haha.
LikeLike
senyap kau.
LikeLike